Tijdens onze zomervakantie in de bergen kwamen we een paar fantastische mensen tegen. Het waren een man en een vrouw, bijenhouders die toegewijd waren aan het creëren van een omgeving qui ne pas meurtent les abeilles, die de bijen niet doodt.

Met een groep mensen werken ze hieraan. Sommigen brengen kennis in, anderen geld en weer anderen hun tijd en arbeid. Stel je voor, in de Cevennes, een middengebergte in Zuid Frankrijk, een paradijs van stilte en natuurschoon vanuit mijn Nederlands perspectief, blijkt ook van alles aan de hand. Bijna geen waterinsecten meer, brem die heide en andere lokaal bloeiend groen in rap tempo overneemt. Steeds minder water in de Tarn. Daar wordt dus gewerkt aan een omgeving die de bijen niet doodt. Alles zoveel mogelijk vanuit samenwerking met de natuur. Ze werken daar aan de terugkeer van de zwarte bij, een honingbij die van oorsprong zo’n beetje in heel Europa ooit de enige was, voordat men actief begon te telen met bijen om de huidige gele honing machines te kweken.
Die zwarte bijen, les abeilles noires, zijn veel gezonder, hebben ongeveer de helft van de aandacht en verzorging nodig dan gele bijen. Ze overwinteren op eigen honing ipv suiker en gaan eigenlijk het grootste deel van de tijd hun eigen gang met minimale inmenging van de mens. De zwarte bijen “geven” dan ook maar een fractie van honing van gele bijen maar daar is het deze imkers niet om te doen. Wel om balans in de natuur terug te brengen.
Daar kun je iets van vinden, of niet maar dat staat eigenlijk los van het punt wat ik wil maken.

Ze werken hard aan een natuurlijk systeem waarbij mens en natuur een productief geheel zijn ipv het huidige waanidee van waaruit we handelen alsof er een scheidslijn door dat geheel loopt.
Maar wat brak nu m’n klomp:

Deze bewonderingswaardige mensen kunnen werken tot ze een ons wegen, maar de gevolgen van globale opwarming, daar kunnen ze niks tegen beginnen. Verandering van weersomstandigheden in de Cevennes, heftiger, droger, natter. De gevolgen die dit heeft op dieren en plantensoorten die daar wel of juist niet van houden. De gevolgen die dit heeft voor hun gecreëerde omgeving qui ne pas meurtent les abeilles.

Frictie tussen inspiratie en wanhoop

En toen herinnerde ik me een tijd waarin ik in heerlijke onwetendheid in de veronderstelling kon zijn dat mijn leven maakbaar was, door mij. Dat een betere wereld maakbaar was, door ons, mensen. Bepaalde aspecten zijn dat natuurlijk nog steeds. Maar aan de gevolgen van opwarming van de aarde ontkomt niemand.

Dat klinkt zwaarmoedig. Toch besef ik dit soort dingen liever wel dan dat ik in een warme illusie leef.

En jij?