Sommige mensen kunnen de kern van iets zo duidelijk verwoorden. Als woordig persoon brengt me dat in een korte extase van Ja! Ja!

“Keep it in the ground.” Dat zijn de woorden die Alan Rusbridger hoort en onthoudt van een vooraanstaande klimaatactivist (wiens naam me ontschoten is omdat ik hem hoorde in een podcast).

Alan Who? Alan Rusbridger van The Guardian. Een Engels krant. 2015 is zijn laatste jaar als chief newspaper en hij wil nog een ding doen wat er echt toe doet. To tell about The biggest story in the world.

Keep it in the ground. Fossiele brandstoffen uiteraard.

De meeste dagen zitten ik 2x een half uur op de fiets en dan luister ik graag naar podcasts. The biggest story in the world gaat mijn komende werkweken opluisteren.

Ik vind de titel fenomenaal. Het raakt aan wat me telkens weer opvalt in de media over dit onderwerp: we don’t talk about it like it is the biggest story in the world. But it is.
En het gaat niet over iets dan, daar. Of over de natuur of over milieubescherming of over het redden van de planeet. Het gaat over het overleven van de menselijke beschaving. En het is voor het eerst in de bekende geschiedenis dat we hiermee te maken hebben. En alle andere onderwerpen die van belang zijn voor een betere functionerende samenleving hebben 1 common ground, 1 basis voorwaarde : dat we als mensen een leefbare omgeving hebben. En dat is precies wat er op het spel staat. Maar daarover later meer want daar heb ik de afgelopen maanden veel over nagedacht en geschreven. Terug naar de podcast serie The biggest story in the world.

Ok, de serie is 4,5 jaar geleden opgenomen. Nog voor de Paris Agreement. Maar dat een krant zegt: fuck it, we hebben dit onder werp decennia lang als media genegeerd. No more. Dat vind ik heel inspirerend.

Ze laten het hele proces horen. Hoe ze hebben nagedacht over hun insteek, over wat de meeste impact heeft. Met een doel: hoe krijgen we de wereld zo ver to keep it in the ground.

Ze laten hun fouten zien, hun strubbelingen, the whole sjebang. Ik ben benieuwd. Somehow.

Keep it in the ground

Een paar interessante punten uit de eerste twee afleveringen van The biggest story in the world :

Climate change zou climate breakdown moeten heten. Want dat is wat het is.

Dit zou wel eens de laatste eeuw van menselijke beschaving kunnen zijn. Want voor een minimale hoeveelheid beschaving hebben we een minimale hoeveelheid stabiliteit nodig in onze basis behoeftes.

Het onderwerp is tot dan toe (tot nu toe?) voornamelijk als een consumer topic benaderd. Hoe kunnen jij en ik en bedrijven duurzamer leven, duurzamere keuzes maken met ons geld. Maar het is een onderwerp wat (ook of met name) als een producer topic gezien zou moeten worden. Het zijn blijkbaar slechts een stuk of 1000+ mega bedrijven en overheden die de baas zijn over al het fossiele goud in de grond. Zij zijn degenen die een keuze moeten maken to keep it in the ground. Of die daartoe gedwongen moeten worden. In de strijd om roken uit te bannen gebeurde blijkbaar hetzelfde. heel lang ging alle aandacht naar de rokers. Niet naar de leveranciers, de dealers. Hele rijke lobby groepen met zeer goede connecties hoog in de politieke bomen krijgen dit blijkbaar voor elkaar. Om de producer kant van het verhaal buiten schot te houden. Voor een tijd.

Alan Rusbridger van The Guardian kreeg zijn wake up call van die man waar ik de naam dus niet meer van weet (luister episode 1). En die wees hem er ook op dat de media (en The Guardian dus ook) het onderwerp tot dan toe als een milieu onderwerp had behandeld. En dat het dat al lang niet meer was. Dat het nu een economisch, politiek onderwerp is en als dusdanig ook gebracht zou moeten worden in de media.

Wil je de podcasts luisteren klik dan op deze link. Mocht je niet handig zijn met podcasts, het werkt als volgt. Download een podcast app zoals Podcast Go op je telefoon. En zoek naar The biggest story in the world.