Ergens moet ik beginnen.

Laat dat hier zijn. Waar ik me op eigen terrein waan en vanuit een illusie van veiligheid m’n stem laat horen (aan wie weet wel, niemand).

Want 16 jarige Greta (Thunberg) heeft gelijk wanneer ze zegt dat ze niet wil dat we hoopvol blijven maar dat we in paniek raken. Dat we gaan handelen als in een crisis.

Want dat is het.

De grootste crisis uit de geschiedenis. Erger dan de holocaust.

Klimaatcrisis = handelen als in een crisis

Ik schaam me om te zeggen dat ik dat pas ergens in 2018 door kreeg. En dat dat besef jarenlang verdrongen werd door het idee dat ik al een bovengemiddeld bewuste wereldburger was.

En ja, ik consumeer minder dan gemiddeld (voor een westers mens), ik eet ubergezond, ben al decennia lang vegetariër en zelf bijna geheel plantaardig, ik vlieg nauwelijks, ik scheid mijn afval braaf, koop ongeveer de helft van mijn voedsel en spullen biologisch, heb groene stroom. Het rijtje. Je kent het wel. Geen van deze dingen was ooit een opoffering.

Wat ik niet deed is waar Greta me op wijst: tot in m’n botten door laten dringen dat dit een crisissituatie is en DAAR . NAAR . HANDELEN .

Ik ben best goed in crisissituaties. Heb er mijn portie wel van meegemaakt. Het haalt het beste in me omhoog. Dat waren altijd situaties waarin er in het moment dringend handelen van me gevraagd werd om een ramp te voorkomen. En handelen dat deed ik.

Deze situatie is anders, en daarom heb ik ook wel begrip voor mezelf dat het blijkbaar lastig is om me nu te gaan gedragen alsof het een crisissituatie is, omdat het een crisissituatie is. Ik voel het accuutheid en de urgentie wanneer ik lees dat we over 30 jaar hier het klimaat van Spanje hebben. En wanneer ik besef wat dat betekent voor onze voedselproductie, de stabiliteit van ons leven hier. Ik voel de urgentie in de kurkdroge en veel te hete zomer van 2018. Ik voel de urgentie wanneer ik besef hoe heel veel lastiger het leven van mijn dochter gaat worden de komende jaren. Maar tussen die momenten door is er werk en eten en slapen en lekker zomerweer of goede regen, aangenaam gezelschap, dagelijkse zorgen, mooie boeken, moeheid, werkstress.

Ik besef nu, al schrijvende dat er een keuze van me gevraagd wordt. Een keuze om me bewust te gaan gedragen als in een crisissituatie. Ook zijn de gevolgen van die crisis niet zichtbaar en voelbaar in de meeste momenten van een dag, wat me anders als vanzelf tot crisismanagement zou aanzetten. Het is een keuze die ik bij deze maak. Hoe dat eruit gaat zien dat zie ik vanzelf wel.

Als ik geen kind had gehad was het misschien anders geweest. Maar ik voel elke keer een discrepantie als ik mijn dochter (19 jr) vertel over het laatste klimaatcrisis nieuws. Ik vertel erover. Ik verdiep me erin. Ik praat erover in mijn sociale leven. Ik maak met mijn geld best veel duurzame keuzes. Ik ben mijn werk aan het veranderen naar iets wat op een relevant niveau een bijdrage kan leveren.
En toch knaagt het. Nu. Voel ik dat ik tekort schiet. Voel ik een spanningsveld tussen mijn waardes en mijn gedrag. Nu.

En nu snap ik die discrepantie. Dat onaangename spanningsveld. Want mijn duurzame keuzes missen urgentie.

Het is crisistijd. En onze levens staan op het spel. Het is tijd voor actie.