Keuzestress in duurzaamheid

Sommige keuzes vind ik echt zo lastig. Heb de neiging tot perfectionisme.

Het was droog en warm in juni. Brabant is de droogte van 2018 nog niet te boven gekomen, net als andere zandgronden in Nederland.

Ga ik dan mijn 6 m2 gras in de achtertuin sproeien? Kan ik dat maken? Ik voel me al jaren schuldig als ik de tuin sproei. Maar niet als ik de planten in mijn tuin water geef en ook niet als ik de 20+ planten in mijn huis water geef. Waarom niet?

Aan schuldgevoel heeft niemand iets. Dus ik heb besloten dat ik het gras sproei als dat nodig is. Als ik het niet doe wordt mijn achtertuin dor en droog en heet. En nu het nog kan, wil ik graag in het groen wonen, voor zover mogelijk in mijn rijtjeshuis omringd door stenen tuinen.

climate crisis

Wel of geen plastic?

Ik koop nog steeds in plastic verpakte groente en fruit. Niet altijd. Sinds kort doe ik mijn peren los in mijn mandje in de supermarkt en dan moet de casiere haar best doen om ze allemaal op haar weegplaatje te passen. Als de bananen ook nog eens in plastic verpakt zijn dan laat ik ze liggen want op de meeste plekken kan je ze onverpakt kopen.

En dan lees ik weer ergens dat voedsel langer houdbaar blijft door het te verpakken. En dat is goed tegen voedselverspilling.

Ekoplaza, AH, biomarkt of volkstuin?

Ongeveer 1 keer per 2 weken ga ik naar de Ekoplaza. Wat eigendom is van de eigenaar van Albert Heijn. Die supermarkten vol niet-voedsel en onnodige verpakkingen duwt en daar rijk van wordt. Op vrijdagochtend is de biomarkt in Den Bosch. Ik heb nog niet ontdekt hoe ik dat in mijn schema en mogelijkheden moet passen. Maar dat ga ik binnenkort uitvinden. Ook heb ik een tijdje een eigen volkstuin gehad. En dat project heb ik met een mega grote zucht van verlichting opgezegd na 1,5 jaar. Veel te veel werk voor 1 persoon.

En ja, ik koop dus bananen die ingevlogen worden uit een ver land. En kiwi’s. Die dan in zo’n zenuwtergend krakend duurzaam niet-plasticje zitten. Dat dan weer wel.

Boontjes laat ik meestal liggen buiten het seizoen van de Nederlandse oogst.

Ik koop geregeld voorverpakte kant en klare salades. Omdat dat een makkelijke manier is om gezond te lunchen. Soms neem ik losse groente mee naar mijn werk en snij het ter plekke.

Ik maak zelf smoothies. Een flinke batch die de vriezer in gaat en waar ik 2 weken mee kan doen. Omdat een smoothie voor mij een makkelijke manier is om gezond te ontbijten. En daar stop ik dan wel mango’s en avocado’s in die van weet ik veel waar worden ingevlogen.

1000 bochten voor 100% goede keuzes

Ik vind het echt super lastig dat het bijna onmogelijk is om 100% goede keuzes te maken. We leven in een systeem waarbij je je in duizend bochten moet wringen om 100% goede keuzes te maken.

We hebben een grondige verandering van ons hele systeem nodig. Dat is iets wat ik al heel lang weet. En wat er lang voor heeft gezorgd dat ik niet stemde, dat ik me niet op de hoogte stelde van het nieuws en dat ik me op allerlei andere manieren min of meer afzijdig hield van ‘het systeem’.

System change

Er zijn 4 keuzes:

  1. Of ik stop mijn kop in het zand (te laat, kan niet meer)
  2. Of ik verzand in een klimaatdepressie (kan niet, ik ben ouder en heb Verantwoordelijkheden met een hoofdletter V)
  3. Of ik ga de worsteling aan met de details zoals hierboven (onvermijdelijk maar niet bevredigend)
  4. Of ik zet me in voor system change

Het wordt nummer 4, system change. En de worsteling met de details neem ik maar voor lief.