“Als u één ding mocht kiezen waar we al onze energie in zouden steken om te behouden op aarde.
Nu.
Wat zou het dan zijn?”

“Wide wind, strong water, old rock.”

“Dat zijn drie dingen. Niet een”

“Het is één”, sprak de oude vrouw zonder emotie.
“En per 10.000 mensen die bij elkaar wonen moet het er zijn. Een stukje gebied waar dit waar is.”

Koppig oud ding. Ok, drie dingen in een dan. Én een randvoorwaarde. Zij haar zin. Heel de opzet van mijn onderzoek naar de klote.

“Waarom Tantetje?”

“Om te onthouden wat jij vergeten bent.”

Ik … wat?

“Dat de aarde leven is. En dat leven chaos is. Ontembare chaos. Niet in ordelijke hokjes onder te brengen. Alleen mee samen te werken onder haar voorwaarden.

Onder háár voorwaarden.

Onmogelijk om te temmen.”